Toen op deze regenachtige november de zon even doorbrak werd de stilte verdreven met het gezang van een heleboel verschillende vogeltjes. Dat het zo gaat is de normaalste zaak van de wereld en daardoor merk je het pas op als het er niet is. Ineens was er geen vogel meer te zien of te horen, het was stiller dan stil. Inmiddels weet ik dat ik op zo’n moment moet gaan opletten, vogels zijn er altijd en als ze er niet zijn dan is dat niet voor niets. Zelfs de luidruchtige en vervelende kleinkinderblagen van mijn meer dan sjagerijnige buurvrouw krijgen de vogels hier niet klein.
En daar was hij weer, de sperwer! Gracieus kwam hij voorbij zweven en landde met in een boom met uitkijk op mijn voerplank, zijn voerplank…. Want ook de sperwers hebben profijt van mijn gevoeder, ook zij moeten de winter door. Nog steeds vind ik ze geweldig zolang ze maar niet voor mijn ogen hun prooi slaan. Ik hoef niet te weten wie ze eten!
Posted 3 months ago at 17:37. 1 comment
Aan het einde van de lente had Flipje met zijn mooie rode kuif een vriendinnetje. Ze bezochten de voerplank intensief en het werd steeds spannender, ik keek iedere dag reikhalzend uit naar jonge spechtjes. Helaas, op een kwade dag zat het vrouwtje op de plank met bebloedde kop, ze zag er erg slecht uit. Vanaf dat moment hebben we geen specht meer gezien, tot deze week….. Het mannetje is er weer! En ik ben er van overtuigd dat het het zelfde mannetje betreft, de zelfverzekerdheid waarmee hij komt eten terwijl ik hier zit, geluid maak en beweeg.
In het midden van de week was het wel even spannend, we hebben een nieuwe voerplank gemaakt! Het vorige plankje was experimenteel en in een opwelling in elkaar gezet. Twee haakjes, stukje hardboard en daarop een plastic bakje. Soms waaide de plank weg, soms stortte hij naar beneden onder het hakkende geweld van een clubje spreeuwen, tijd voor een nieuwe en verbeterde versie (met dank aan manlief). De nieuwe voerplank is meer een voedertafel, alleen niet op een stok maar hangend onder mijn raam. Voor de vogels was dat even wennen. Met veel argwaan werd het nieuwe ding uiterst kritisch bekeken. Flipje heeft een paar dagen vanuit de boom toegekeken, waarschijnlijk smachtend naar de pindacake die er lag. Gisteren kwam hij al voorzichtig dichterbij, vandaag is hij weer komen eten en dat leverde bovenstaande prachtige foto op!
Posted 3 months, 1 week ago at 16:01. Add a comment
De laatste dagen kreeg ik echt zo’n “Leuk, ze zijn er weer!” gevoel. Maar dat is natuurlijk niet helemaal terecht. Ze waren er al die tijd al, sterker nog, ze zijn nooit weg geweest! De hele zomer hebben ze genoten van het heerlijke weer, voldoende voedsel en hebben ze heel wat kleintjes grootgebracht. Soms kregen ze wat Eerste Hulp bij de Opvoeding van een spreeuw met wat meer geduld dan zijn of haar soortgenoten. Kleine musjes hebben veel wensen, en wat ze vooral heel goed kunnen is “bedelen”. Het is wel eens gebeurd dat een kleine mus zo’n honger had dat hij dat zelfs aan de spreeuwen liet blijken, en soms met succes. Om van het gezeur af te zijn stopte de spreeuw wat voedsel in het hongerige mussensnaveltje.
Overigens, mussen hebben humor! Zo zat er een kleine mus met hongerig buikje op een tak. Pa mus was kennelijk al weer druk met het voorbereiden van een volgend nest en had een veertje in zijn snavel. Kleine mus achtervolgde Pa mus hardnekkig, tjielpend en van tak tot tak met geopend snaveltje. Op een bepaald moment was Pa mus het kennelijk zat, draaide zich om en stopte het veertje in het snaveltje van de kleine mus, die op zijn beurt enkele seconden verbaasd met de veer in zijn snavel bleef zitten. Snel liet kleine mus het veertje weer vallen om vervolgens weer onuitputtelijk zijn wensen kenbaar te maken.
Het is lang warm geweest maar nu is toch echt herfst. Het wordt met de dag kouder en de dagen worden korter. Mijn wintergastjes laten zich weer zien. De mussen en de koolmeesjes komen al weer dagelijks op mijn voerplankje kijken. De Punkies laten zich ook weer zien! Tot mijn blijdschap! Ze vinden nog genoeg voedsel, ze hebben de voerplank nog niet bezocht maar zijn wel weer in de buurt. Ik verheug me al weer op de drukte voor mijn raam. Gezellig!
Posted 4 months, 1 week ago at 18:06. Add a comment
De kleinste vogel zingt het mooiste lied
De kleinste vogel zingt het mooiste lied
De kleinste vogel, het mooiste lied
De kleinste vogel zingt het mooiste lied
Het refrein van “Slenterblues”, een lief liedje van Eva de Roovere. Misschien ken je haar, vorig jaar was haar liedje “Fantastig toch”. In ieder geval, ze heeft gelijk! Het kleinste vogeltje dat op dit moment in mijn tuin leeft zingt prachtig. En daar staan ze ook om bekend, hun heldere, zuivere en herkenbare geluid.
De Heggenmus ofwel Prunella Modularis, ongeveer 14 cm lang en met een gewicht van misschien net 20 gram. Ik vraag me wel eens af hoe zo’n klein en teer vogeltje in staat is om zulk geluid te produceren. Want naast dat het mooi is, is het ook best luid.
Er gaat een gezegde dat als je de Heggenmus hebt gezien je de lente er echt aankomt. Daar ben ik het totaal niet mee eens, ook in de winter woonde er een Heggenmus in mijn tuin! Het is in Nederland een algemene broedvogel maar toch zijn er weinig mensen die er wel eens een gezien hebben. Enerzijds omdat niet iedereen hem als zodanig herkent en anderzijds zijn het ook nog eens erg schuwe vogeltjes.
Heggenmussen zoeken het grootste deel van de tijd hun voedsel laag bij de grond. Vooral onder struiken en heggen. Ze eten voornamelijk insecten maar in de winter staan er ook zaden op het menu. Ze leven doorgaans alleen en hebben een territorium, is er voldoende voedsel in de omgeving dan is er ruimte voor een buurman of vrouw. In de lente is dat heel anders, dan zoeken mannen en vrouwen elkaar op. Het familieleven van de heggenmus is bijzonder. Een vrouwtje kan meerdere mannetjes hebben en een mannetje heeft soms meerdere vrouwtjes. De mannetjes zorgen voor alle vrouwtjes met wie ze gepaard hebben. Hoe meer mannetjes een vrouwtje heeft, des te meer hulp bij het opvoeden van de jongen! En dat is wel zo makkelijk. Het kan gebeuren dat twee vrouwtjes dezelfde mannetjes delen, deze mannetjes zorgen voor beide vrouwtjes en de jongen. Het vrouwtje is wel zo geëmancipeerd dat ze zelf het nest bouwt, een klein nestje dat van binnen is gevoerd met mos.
De koekoek is wel gesteld op de Heggenmus, het is een van de vogelsoorten waar de koekoek graag zijn ei in legt. Er zitten hier meerdere Heggenmusjes, ze zitten ook vaak voor mijn raam op de voerplank, ik ben benieuwd of ze ook met hun jongen komen. Wellicht komt er een met een koekoeksjong?
Posted 9 months, 2 weeks ago at 11:22. 2 comments
Falconiformes, of te wel: Roofvogels. Ze hebben hier op het tuinvogelblog hun eigen onderdeel, het zijn nu niet de soorten die we onder de tuinvogels vatten. Toch heeft bijvoorbeeld de Sperwer wel een directe link met tuinvogels, tuinvogels staan namelijk met stip op hun menukaart. Zodoende is het niet ongewoon als je eens een Sperwer in je tuin aantreft. Het Sperwerkoppel hier in de buurt houdt onze tuin goed in de gaten, als het hier ineens opvallend stil is dan weet ik meteen dat ik op moet letten. Negen van de tien keer komt er dan een voorbij scheren of zit er een op een tak op zijn gemakje te loeren.
In de polder hierachter zitten heel veel roofvogels, valken, buizerds en zelfs kiekendieven. Gisteren was ik even in de polder en wilde een foto maken van het landschap. Het was het einde van een warme dag en er hing een sluier van zeedamp over het land. Terwijl ik de foto maak vliegen er twee Buizerds laag over het weiland en thuisgekomen ontdek ik op de computer ook nog een voorbijvliegende Torenvalk.
Een mooie illustratie van het landschap en de roofvogels die er leven. Een paar minuten later zie ik nog iets bijzonders. De Buizerds vliegen weer terug en gaan in het land zitten, ze zitten daar rustig tot op het moment dat er een haas op ze af rent. Waarschijnlijk valt er voor de haas iets te beschermen, misschien een vrouwtje of een nest? De haas geeft niet op voordat de Buizerds weer terug de boom in vliegen. Bijzonder om te zien, zeker omdat de rollen doorgaans omgekeerd zijn. Een hongerige Buizerd laat vast geen haas aan zijn neus voorbij gaan.
Om het even makkelijk te maken, hieronder dezelfde foto maar dan met een cirkeltje om de roofvogels zodat je weet waar je naar moet kijken.
Posted 10 months, 1 week ago at 16:43. 1 comment
Daar is ‘ ie weer! Punky, een van mijn favorietjes. Iedere dag is hij druk in de weer met het zoeken naar de lekkerste hapjes op de voerplank. Hij voelt zich duidelijk nog meer thuis dan voorheen. Meneer gaat gewoon op de plank zitten en in plaats van met de buit weg te vliegen eet hij het gewoon ter plaatse op. Het is zelfs zo erg dat ik vandaag het voer aan wilde vullen maar gewoon 5 minuten moest wachten tot hij klaar was. Het zou namelijk toch ook wel wat onaardig zijn om zomaar het raam te openen en hem de schrik van zijn Pimpelmezenleven bezorgen. En ach, en op z’n tijd mag ik lekker dichtbij komen met mijn camera. Eigenlijk is de verstandshouding nog niet zo slecht. Ook zijn vrouwtje voelt zich wat veiliger, op haar gemak eet ze soms een pinda op de plank.
Vanmorgen keek ik naar buiten in de hoop toch nog een glimp van het Keepje van gisteren op te vangen………. En ze liet zich weer zien, zelfs vrij geregeld, ’s morgens vroeg tot het donker werd door een flinke bui regen. Zoals ik al eerder schreef verwachte ik de Sperwers op korte termijn, vandaag liet de tarsel zich een aantal keer zien. Hoewel de vogels in mijn tuin me aan mijn hart gaan vind ik het toch altijd weer een machtig gezicht om vanuit het niets en met grote snelheid een Sperwer voorbij te zien vliegen. Ik zit op de eerste verdieping en het gebeurt wel eens dat een van de Sperwers met de klauwen vooruit voorbij komt, klaar om een prooi te slaan. Regelmatig horen we ze baltsen, ik zie het al voor me dat er ineens 3 kleine Sperwertjes op het hek zitten te piepen zoals jonge merels dat kunnen.
Als ze maar van Punky afblijven!
Posted 10 months, 2 weeks ago at 20:20. 3 comments
Ze flikken het altijd om op de meest ongeschikte tijden zichzelf te presenteren. Flipje de Grote Bonte Specht, de Zwartemeesjes en vandaag een Keep die zich liet zien terwijl ik eigenlijk geen tijd had om mijn camera te pakken. Tijdens een belangrijk telefoongesprek wrong ik mij in alle bochten toen ik een bijzondere oranje-rode borst zag. Lang niet zo rood als dat van een Roodborstje en lang niet zo massief als dat van een Vink. Een klein geel zwart snaveltje en een fijn lijfje zoals de Heggemus. Ik had geen tijd om te bedenken wat voor vogeltje het zou zijn maar dat het een nieuwe bezoeker van mijn tuin is dat stond als een paal boven water!
En wat ben ik dan blij met mijn impulsieve karakter als ik dan achteraf tot de conclusie kom dat het een vrij bijzondere bezoeker is! Ook al heeft het me minstens een uur gekost om het met overtuiging vast te kunnen stellen dat het een Keep is. (Met dank aan het forum van www.vogelvisie.nl)
Kepen zijn wintergasten in ons koude kikkerlandje en ze broeden hier zelden. Om te broeden trekken ze naar Azie en het noorden van Europa. Ze zijn ferme liefhebbers van het beukennootjesdieet, als de hoeveelheid beukennootjes tegenvalt vertrekken ze met grotere aantallen uit hun wintergebieden.
Fringilla Montifringilla, famillie van de Vinkachtigen en hoewel ze wel wat weg hebben van een Vink zijn er toch duidelijke verschillen. Zo heeft de Keep een opvallend witte stuit en een zwarte staart. In de winter hebben ze een wat vaal verenkleed en in het voorjaar komen, vooral bij de mannetjes, prachtige kleuren tevoorschijn. Het mannetje krijgt dan een zwarte kop en rug, een oranje borst en oranje flanken.
Kepen nestelen in kolonies in bossen, liefst een bos met berken en ook naaldbomen vallen in de smaak. Er daarmee ook meteen een punt, ik woon in een polderlandschap, in de buurt van de kuststreek en nabij mijn huis staan er misschien drie berken en evenzoveel naaldbomen. En als ik kijk op de diverse site’s waar informatie over de Keep te vinden is blijkt dat deze hier nauwelijks tot niet worden waargenomen. Ik vermoed dat het bij een eenmalig bezoek zal blijven en ik hoop dat hij wat voedsel naar zijn smaak heeft kunnen vinden. Het nestje van schors, heide, mos en gras gevoerd met veren, haar en mos zal waarschijnlijk niet in deze omgeving door mevrouw Keep worden gebouwd. Mocht ze onverhoopt toch besluiten hier te gaan bouwen, dan wordt het wel heel erg spannend en bijzonder!
Posted 10 months, 2 weeks ago at 22:42. 2 comments
Het is weer oud-Hollandsch-rotweer, in Nederland komt er regen na zonneschijn en niet andersom. Dat bewijzen deze dagen wel na het bijzonder heerlijke eerste weekend van de lente. Dirk heeft er wat op bedacht! Gewoon lekker samen met je lief een fijn en beschut plekje opzoeken in het bos om daar samen wat romantische momenten te beleven. Hij had niet op tuinvogelblog-papparazzi gerekend, getuigen zijn verschrikte blik. Helaas Dirk, betrapt!
De Turkse Tortel is eigenlijk nog een beetje een nieuwkomer in de Nederlandse tuinvogelpopulatie. Ongeveer 100 jaar geleden begonnen ze zich vanuit Zuidoost-Europa te verspreiden richting het westen. In het begin van de jaren ‘50 kwamen ze in Nederland aan en in ‘52 werd er voor het eerst gebroed (volgens de boeken, ik kwam pas 23 jaar later vogeltjes kijken). Nu in 2009, hoort de Turkse Tortel tot de vertrouwde tuinvogels in onze tuinen. Het zijn standvogels in tuinen wat wil zeggen dat ze in (of zeer dichtbij) hun broedgebied overwinteren. Ze weten de moeilijkere tijden het hoofd te bieden en gelukkig zijn er veel mensen die in de tijden dat het echt belangrijk is met plezier de vogels in hun tuin voer aanbieden.
Als dank lijkt de populatie in mijn tuin zich uit te breiden. Ik weet dat er druk genesteld wordt in de met klimop begroeide wilg op het erf van de buren. Een prachtige boom om een woning te bouwen, vrij uitzicht op de polder. Ik ben benieuwd waar de rest van de duifjes gaat bouwen, zo langzamerhand begint het hier echt druk te worden. Tot mijn grote vreugde overigens, ik geniet iedere dag met volle teugen van mijn tuinvogels. Alleen, met zo veel duifjes vrees ik voor een aanstaand bezoek van het Sperwer koppeltje hier uit de buurt. Want laten we eerlijk zijn, wat een pindaslinger is voor de Vlaamse Gaaien………… Dat is het zelfde als zoveel duiven die in elkaars buurt vertoeven voor een Sperwer.
Posted 10 months, 2 weeks ago at 22:39. 2 comments
Er zijn van die momenten dat ” geen foto” de enige slechte foto is die je kunt maken. Toen ik laatst door de polder reed en twee Lepelaars zag lepelen, toen had ik zo’n moment. De zon stond precies niet lekker, mijn timing was slecht en de hangplek van de Lepelaars lag verkeerd. Om toch iets moois te kunnen vastleggen moest ik over een prutsloot op een heel klein en wiebelig latje. En ik ben een enorme bangerik als het op buitenwater aankomt. Zwemmen kan ik als de beste, maar niet in buitenwater en ik betwijfel het of ik mezelf uit een prutsloot zou kunnen redden. Maar goed, ik ben toch niet ontevreden over bovenstaande foto.
Platalea leucorodia, Linaeus gaf de Lepelaar in de 18de eeuw met deze naam een plekje in zijn Systema Naturae. Tot op vandaag de dag gebruiken we zijn Sytema Naturae, hij beschreef hierin drie natuurrijken: dieren, planten en mineralen en deelde ze in naar groep en soort. De Lepelaar is een moerasvogel, lust graag visjes, garnalen en waterinsecten. Uitleggen hoe de Lepelaar deze vangt lijkt me overbodig.
Lepelaars overwinteren langs de Afrikaanse kust. Wanneer ze terug komen van hun overwinterverblijf stopen ze langs de kust van Marokko en in Frankrijk om op krachten te komen. Aangekomen in Nederland gaan ze op zoek naar een broedplek, ze broeden op de grond in het riet. Is het een erg droge periode? Dan heeft de vos meer kans op een hapje Lepelaar. Ze kunnen zich dan minder goed verschuilen. In het najaar gaan ze weer naar warmere oorden, de jonge Lepelaars maken die toch dan voor het eerst. Een zware tocht en daarom met meer onderbrekingen dan de Lepelaars normaliter maken opweg naar Nederland. Zo kan de trektocht wel eens een maand of twee duren. De helft van de jonge vogels overleeft deze tocht niet, door uitputting, hoogspanningskabels en helaas ook door de jacht.
Posted 10 months, 3 weeks ago at 11:35. 2 comments
Sinds gisteren is de winter 2009 verleden tijd! Het is lente, en het weer werkt mee. Dit weekend hebben we genoten van temperaturen rond de 16 graden. Als de zon schijnt hoor je hier in de tuin al gauw rinkelende toontjes, de voorbode van groene blaadjes aan de boom. Welgeteld 2 groene blaadjes, die geel-groene blaadjes die van tak naar tak springen. Juist, de groenlingen! En hoe beter het weer, hoe beter zij er uit gaan zien!
Het is inmiddels ook klip en klaar dat het een koppeltje is. Het mannetje heeft een, op zijn zachtst gezegd, opzichtig verenkleed. Het vrouwtje is iets ingetogener van kleur. Nu moet ik zeggen dat de fashionweek voor tuinvogels wel lijkt te zijn neergestreken op mijn erf. De Roodborstjes zijn roder en sprankelender dan voorheen, de heren Vink zijn opvallend van veranderd van zacht rossige bolle buikjes naar knal rode brede borstkassen en de koolmezen tonen hun brede zwarte buikstreep veelvuldig.
Op het moment dat ik wil schrijven dat ik anders ben gaan voeren trekt een Groenling mijn aandacht. En dat is wel erg toevallig! Ik heb de manier van voeren en de samenstelling iets aangepast vanwege dit koppeltje. Het leek me leuk wat meer van ze te zien, dus wat andere zaden en ook op de grond. Dat dat werkt was een uurtje geleden al bewezen door hun lange aanwezigheid vandaag. Ze lieten hun voorkeur voor bepaalde zaden duidelijk blijken. Maar zojuist zag ik een tweede koppeltje Groenlingen in de boom zitten. De sfeer onder de heren Groenling was wat gespannen maar zo te zien is geen van beiden van plan te vertrekken. Spannend dus!
Vandaag ook nog een nieuwe plug-inn geinstalleerd, als je op de foto klikt kun je deze nu ook op groot formaat bekijken!
Posted 10 months, 3 weeks ago at 16:44. Add a comment
