www.tuinvogelblog.com

Zwarte Mees

Hoera! Nieuwe gastjes op mijn voerplank, ze zijn leuk en piepklein!

De laatste week zie ik iedere dag nieuwe vogeltjes verschijnen en ze leiden me kennelijk met veel plezier van mijn werk af. Vaak op van die cruciale momenten. Zit ik net aan de telefoon, dan kan je er donder op zeggen dat er net een besluit om uitvoerig te gaan poseren. Of als mijn camera nog in mijn tas zit, dat is ook altijd een geliefd moment. Maar deze Zwarte Meesjes waren me wat gunstiger gestemd. Ik zal aan de telefoon maar mijn headset lag binnen handbereik, camera ook dus snel deze kleine schoonheden vastgelegd.

Leuk, dat lijkt toch vrij uniek en bijzonder? Als je kijkt naar waar ze voorkomen dan is het zeker uniek. Ze komen voornamelijk voor in Drenthe en Gelderland, niet in de kustgebieden. Daarbij hebben ze een sterke voorkeur voor naaldhout en zijn ze ook nog eens zeldzaam in Nederland. Anderzijds, wat een clowntjes zijn het! Nog vele malen brutaler dan De Punky’s. En wederom een koppeltje, dit keer overduidelijk geillustreerd doordat ze niet van elkaars zijde wijken. Zo zat er op een bepaald moment een links en een rechts van de voerplank. Dat was de eerste keer dat ik van mijn telelens baalde, ik kon ze met geen mogelijkheid samen op de foto krijgen.

Ze zijn een stuk kleiner dan Koolmeesjes of Pimpelmeesjes, maar des te brutaler. Ze kwamen, zagen, aten en joegen de Turkse Tortels weg bij de voerplank. Ze eten duidelijk graag zaadjes maar eigenlijk vooral kleine spinnetjes en insecten. Opvallend is het wit op hun achterhoofd. Sowieso zijn het opvallende vogeltjes met hun sobere kleuren als je aan de kleurenpracht van de lente bent gaan wennnen. Het zijn net prachtige zwart wit foto’s! En ze gedragen zich als eersteklas slapstick acteurs. Ik denk dat ik ze Stan en Laurel ga noemen! Want iets in mij zegt dat ze zich nog regelmatig zullen laten zien de komende weken!

Weidevogels – Tureluur

Voor mij zijn vogels nieuw in zekere zin. Natuurlijk, vogels kun je niet over het hoofd zien maar ik was me er nooit zo bewust van als in de afgelopen maanden. Gisteren kreeg ik een tijdschrift van De Vogelbescherming en daar schreef iemand in een colum iets als “Een dag geen vogel gezien, is als een dag niet geleefd!” en ik vind dat daar iets voor valt te zeggen. Ze komen in zo veel verschillende maten, soorten, kleuren, karakters en er moet toch altijd wel een vogel zijn die je opvalt? Zoals de Engelsen het mooi uitdrukken ” That catches your eye.”  en ik weet geen betere manier om te beschrijven wat ik bedoel.

In de afgelopen jaren waren het roofvogels die mijn ” oog vingen”, een aantal jaar geleden viel het mij op dat ik overal roofvogels zag en vroeg mij af of dit nu aan mij lag of dat er ineens heel veel roofvogels waren? Ik denk beiden, en ik vraag mij nog steeds af of er een symbolische gedachte te vinden is in het feit dat ik roofvogels ben gaan zien. In mijn werk als fotograaf is er een groot verschil tussen kijken en zien. Zoiets als onbewust en bewust handelen. Ik denk dat ik ze op een bepaald moment echt ben gaan zien, want ik zag geen vogel meer maar de gratie van deze roofdieren. Ik snap nog steeds niet zo goed waarom ze me niet altijd zo zijn opgevallen.

En hetzelfde gebeurd weer, ik zie vandaag de dag vogels die me voorheen kennelijk niet opvielen. Maar ze moeten er wel al altijd geweest zijn. Aan de ene kant vind ik dat maar een pijnlijke onderstreping van een stukje onverschilligheid en aan de andere kant, er is zo veel te zien en je kunt gewoon niet alles tegelijk. En als ik dan in de polder loop op zoek naar de Grutto’s en ik ontdek een voor mij geheel nieuwe vogel, dan zie ik dat ook als cadeautje van Moeder de Natuur.

Een Tureluur! Tringa totanus om correct te zijn. De afgelopen dagen noemde manlief iedere vogel die ik niet kon plaatsen een Tureluus maar dit keer had ‘ ie dan toch eens gelijk! Fel oranje-rode poten, grijzig verendek en een lange snavel. Niet zo lang als die van een Grutto maar lang genoeg om overduidelijk tot de Snipachtigen te horen. Ongeveer 25 centimeter hoog en je ziet je gemakkelijk over het hoofd als ze aan de rand van het water op zoek zijn naar eten, ongewervelde diertjes. Met hun lange snavel zoeken ze in de grond naar voedsel. Er zijn er ook niet veel van, dus zo gek is het ook weer niet als je nog nooit een Tureluur hebt gezien. Momenteel staan ze op de Rode Lijst wat betekend dat ze bij de bedreigde of kwetsbare soorten horen. De Tureluurs die in Nederland broeden zijn hier alleen in het voorjaar en de zomer, de rest van de tijd overwinteren ze in Zuidwest-Europa en Noord-Afrika. Het broedseizoen duurt van half april tot eind juni, 22 tot 25 dagen duurt het voordat een kleine Tureluur uit het ei komt. Zijn wiegje is een kuiltje in het gras, liefst in een weiland. De ouders vlechten het gras bijzonder inventief over het nest heen om het zo te verbergen. En ze hebben nog een slimme tactiek om hun kroost te beschermen, ze hebben graag de Kievit als buur omdat deze bijzonder slim hun vijanden om de tuin weet te leiden.

De Tureluuren bij ons in de polder zullen tevreden zijn over hun buren, het zit er namelijk vol met Kieviten!

Groenlingen!

 Opeens had de boom twee knalgroen-gele blaadjes! Zomaar, binnen een minuut! En opeens zaten die groene blaadjes ergens anders, een paar takken verderop….. Hmm, vreemd. Binnen een paar seconden begreep ik dat die boom helemaal geen blaadjes had gekregen, er zaten twee opvallende vogeltjes in de boom. Groenlingen! En ik begreep meteen waarom ze zo heten.

Groenlingen dus en ze zien er nog wat rafelig uit. In de winter is hun verenkleed wat bruiner en minder opvallend. Het bruin slijt en in het voorjaar komt hun onmiskenbare geel-groene kleed weer tevoorschijn. Hun ruggen zijn zo groen als de eerste blaadjes aan de bomen die in het voorjaar verschijnen. Het verwondert me keer op keer weer dat zulke opvallende kleuren toch goed als schutkleur werken. En ze kleuren nog met de seizoenen mee ook!

Groenlingen behoren in de orde van de zangvogels, Passeriformes en zijn famillie van de vinken, Fringillidae. Ze zingen prachtig, ik heb er al van mogen genieten. Een paar dagen geleden lieten ze zich voor het eerst zien. Vandaag weer en nog wat beter. Het ziet er naar uit dat het een koppeltje is en ik hoop dat ook zij een plekje vinden voor een fijn nestje. Ik ben benieuwd hoe jonge Groenlingen er uit zien, ik vermoed zomaar dat het vooral erg ” Lieve baby’s ” zullen zijn.

Weerbericht 14 maart 2009, tijd: 14.30.

Door onze verslaggever D. Turkse Tortelduif.

Vandaag is het een gure dag, overwegend regen met af en toe wat zon.
De wind komt vandaag uit het Zuid-Westen met een snelheid van 16 kilometer per uur.
De temperatuur komt niet verder dan 9,8 graden celcius.

Advies:
Lekker rustig aan doen, gewoon ergens op een tak gaan zitten en wachten tot de regen stopt. Tussen de buien door af en toe even de voerplank bezoeken voor een makkelijke hap.

Morgen wordt het vast beter weer!

(Met dank aan het weerstation dat ik kreeg van mijn manlief!)

Weidevogels – De Grutto’s zijn er weer!

Woensdag maakte ik een wandeling door het natuurgebied dat aan mijn achtertuin grenst. Het is heerlijk wonen in beschermd natuurgebied. En dat bleek woensdag want de eerste tekenen van de lente lieten zich prachtig zien.

Ze hebben een enorme reis afgelegd om hier te komen, vanuit het Middellandse Zee gebied tot aan Afrika, een reis van zo’n 5000 kilometer. De Grutto! Overwinteren doen ze graag in Afrika maar hun nestje bouwen ze in het Nederlandse weidelandschap. Zoals gezegd, de afstand tussen zomerverblijf en kraamkamer is maarliefst 5000 kilometer. Volwassen vogels vliegen etappes van enkele duizenden kilometers aan een stuk, de jonge vogels stoppen wat vaker onderweg. In Frankrijk, Spanje en Marokko zijn er fijne plekken voor de Grutto’s om even te stoppen en de innerlijke Grutto te verzorgen.

Grutto’s houden van natte gebieden, die zoeken ze dan ook altijd op. En vanuit mijn raam kijk ik het perfecte gebied in. Graslandjes met veel slootjes. Wij Nederlanders zijn goed in het maken van strakke polders met veel grasland en slootjes. Dat doen haast obsessief nauwkeurig en dat valt op! Zo kan het gebeuren dat je bezoek hebt uit het buitenland en die vol verbazing tot de conclusie komen dat het hier net Manhatten lijkt en liefkozend doch spottend dit gebied omdoopt tot New York Polder.

Ze zijn er dus, en wat zijn ze mooi! Opvallende schoonheden die eigenlijk ook weer niet opvallen. Gisteren was ik een koppel valkjes aan het fotograferen en kwam ik er thuis pas achter dat er ook een aantal Grutto’s in het zelfde weiland zaten. Ondanks het zijn opvallende verschijning, niet geringe formaat, de mooie kleur van zijn kop en hals lukt het toch op te gaan in het landschap. En ze zijn ook grappig, vooral als ze met hun lange snavel in de grond woelen met hun staartveren in de lucht. Imposant zijn ze als ze boven je vliegen. Een krachtige lange vleugelslag en een mooi lang en gestrekt lijf zoals je op de foto kunt zien.

Binnenkort natuurlijk meer over de Grutto’s!

Grote Bonte Specht – Flipje kwam weer langs

Het gevederde bezoek aan mijn tuin neemt weer toe naar mate de lente dichterbij komt. Het is best broeierig rond mijn voerplank. Veren worden gepoetst, het gezang neemt toe, de nachten worden weer wat minder koud, de dagen langer,……….. De lente is nabij!

Het valt mij op dat de vogels juist nu gretiger eten. In eerste instantie bevreemde mij dat. Hoewel ik mij voorgenomen heb dit jaar alle seizoenen te voeren, leefde toch dat oude idee “Help de vogels de winter door!” onbewust nog sterk voort in mijn gedachtengang. Natuurlijk kunnen de vogels onze hulp in de winter goed gebruiken, het is echt meer dan nodig! Maar ook de lente is voor hun een zware tijd. Wij mensen verwachten immers in mei van iedere vogel een ei! Maar voordat de omstandigheden goed zijn om eieren te leggen en kleine kuikentjes groot te brengen, moet er nog heel wat gebeuren. En dat moeten de vogels zelf doen, wij wachten ondertussen ongeduldig op het moment van uitvliegen. Sommige vogels moeten een geschikte partner vinden, er moet gebaltst worden, warme en veilige nestjes moeten er komen op geschikte plekjes, eieren moeten worden gelegd en uitgebroed en het nest moet gedurende die tijd worden bewaakt. Als de vogels zover zijn gekomen dat hun nestje gevuld is met hongerige snaveltjes, dan moet er verzorgd en gevoed worden. Tussendoor moeten de ouder-vogels natuurlijk zelf ook eten. En dat in een omgeving waar steeds minder groen is met als gevolg dat voedsel schaars is.

Wat moet het dan prettig zijn als mensen de voederplanken ook na de winter blijven vullen?! De vogels onthouden het wel. Zo ook Flipje, de Grote Bonte Specht, dankbaar heeft hij van wat pinda’s genoten.

Punky & Co.

Het is een feit dat het geslacht van een pimpelmees niet vast te stellen is aan de voor ons zichtbare uiterlijke kenmerken. Pimpelmezen kunnen UV-licht waarnemen, het vrouwtje kiest haar mannetje op basis van zijn UV-gevoeligheid. Hoe gevoeliger voor UV, des te onzichtbaarder voor roofdieren want die kunnen namelijk geen UV-licht waarnemen. Tot zover de theorie, maar in de praktijk laat ik mij graag verleiden tot het volgen van mijn gevoel.

Er wonen pimpelmeesjes in mijn tuin! Zo ook het bewuste pimpelmeesje dat mij lieten zien dat geen enkele vogel het zelfde is. Zoals gezegd laat ik mij vandaag graag verleiden tot het volgen van mijn gevoel. Het eerste pimpelmeesje dat ik begon te herkennen heeft een prachtige en opstandige uitstraling, de veertjes van zijn blauwe petje staan altijd een beetje omhoog. Daarbij lijkt hij ook te blaken van zelfvertrouwen, er is weinig schichtigs aan zijn karakter te ontdekken. Inderdaad, zijn karakter, mijn gevoel zegt dat dit het mannetje is. Laat ik het zo zeggen, ik vind hem erg stoer en grappig en ik wil graag geloven dat hij het mannetje is. Door zijn gedrag en uitstraling kreeg hij al snel de naam Punky. Dat klinkt toch veel leuker dan pimpelmees A van pimpelmeeskoppel 1?!

Want inmiddels heeft hij een vriendinnetje! Hoera! Want nu woont er een pimpelmeeskoppeltje in mijn tuin. Ik zie Punky dagelijks vrolijke buitelingen maken met een ander pimpelmeesje. Een schuchter soortgenootje. Als Punky frontaal op de voerplank ploft dan kan je er de klok op gelijk zetten dat zij even later de voederplank wat subtieler zal benaderen. Meestal vanaf de zijkant en erg alert op de omgeving.  Momenteel zijn ze altijd bij elkaar in de buurt.

Ik ben erg benieuwd naar de toekomst van dit koppeltje! Ik hoop dat ze veel kleine Punky’s gaan voortbrengen. We zijn laat met het ophangen van kasten, maar gezien de rust hier op het platte land heb ik er vertrouwen in dat we toch nog wel op tijd zullen zijn.

Nieuwsgierige Grote Bonte Specht

Gewoon een vrijdagmiddag, 16.00 om precies te zijn, en ik ben nog aan het werk. Nog even snel een offerte klaarmaken zodat deze maandag meteen op het bureau van de klant ligt. Plots wordt mijn aandacht getrokken door het geluid van een vogel die met flink geweld een doppinda aan het openmaken is. Nu kan een roodborstje je al versteld doen staan als het op de sport van het “doppinda-hakken” aankomt, want als je niet ziet wat er gebeurd dan ga je er op zijn minst vanuit dat er een horde zeer hongerige spechten bezig is.

Ik zit aan mijn bureau en ben acuut gestopt met typen, ik houd mij volledig stil en draai heel voorzichtig mijn ogen opzij. En ik kijk een beetje naar beneden om direct oogcontact te vermijden. (Dat laatste klinkt misschien gek, maar het wordt wel gewaardeerd!) Ik zie iets roods, fel rood. Het doet mijn hart sneller kloppen, want op nog geen halve meter afstand zit een grote bonte specht een pinda te verorberen. Dan ziet hij mij voor het eerst, verstijft voor een seconde, vliegt vervolgens snel weg en gaat zitten in de zilverberk tegenover mijn raam. Ik zie hem, hij ziet mij. Hij blijft mij taxerend bekijken, ik pak mijn camera en maak een paar prachtige foto’s. De mooiste, denk ik op dat moment.

Flipje, ik heb hem genoemt  naar een lieve vriendin, besluit tot het uitvoeren van een afleidingsmanouvre. Tot mijn grote plezier gaat hij niet ver weg maar laat hij mij van boom tot boom de goede verstopplekjes zien. Met zijn scherpe nageltjes klautert hij tussen takken door, regelmatig stopt hij even om waakzaam om zich heen te kijken terwijl hij op zijn staart tegen de stam van de boom rust. Zijn felrode veertjes helpen hem niet erg, mijn telelens helpt mij wel! Terwijl ik hem volg probeer ik alle plekjes die hij aandoet te onthouden.

Dan heeft hij toch echt trek in nog een pinda, en bovendien besluit hij dat als ik hem mag bespieden, hij mij ook! Ik houd mijn adem in, stel scherp en wacht het goede moment af. Want ik weet dat ondanks het dubbel glas hij de sluiter van mijn camera toch zal horen. Het lijkt wel een minuut, maar al snel maak ik drie prachtige foto’s. Geen strakke platen, maar sprekende beelden van een bijzonder moment! Ik hoop dat de pinda’s hem goed gesmaakt hebben.

Flipje is fantastisch, een nieuwsgierige Grote Bonte Specht! Vanaf die dag zorg ik dat er altijd verse pinda’s staan. Je weet maar nooit!