Ze zijn er weer!
De laatste dagen kreeg ik echt zo’n “Leuk, ze zijn er weer!” gevoel. Maar dat is natuurlijk niet helemaal terecht. Ze waren er al die tijd al, sterker nog, ze zijn nooit weg geweest! De hele zomer hebben ze genoten van het heerlijke weer, voldoende voedsel en hebben ze heel wat kleintjes grootgebracht. Soms kregen ze wat Eerste Hulp bij de Opvoeding van een spreeuw met wat meer geduld dan zijn of haar soortgenoten. Kleine musjes hebben veel wensen, en wat ze vooral heel goed kunnen is “bedelen”. Het is wel eens gebeurd dat een kleine mus zo’n honger had dat hij dat zelfs aan de spreeuwen liet blijken, en soms met succes. Om van het gezeur af te zijn stopte de spreeuw wat voedsel in het hongerige mussensnaveltje.
Overigens, mussen hebben humor! Zo zat er een kleine mus met hongerig buikje op een tak. Pa mus was kennelijk al weer druk met het voorbereiden van een volgend nest en had een veertje in zijn snavel. Kleine mus achtervolgde Pa mus hardnekkig, tjielpend en van tak tot tak met geopend snaveltje. Op een bepaald moment was Pa mus het kennelijk zat, draaide zich om en stopte het veertje in het snaveltje van de kleine mus, die op zijn beurt enkele seconden verbaasd met de veer in zijn snavel bleef zitten. Snel liet kleine mus het veertje weer vallen om vervolgens weer onuitputtelijk zijn wensen kenbaar te maken.
Het is lang warm geweest maar nu is toch echt herfst. Het wordt met de dag kouder en de dagen worden korter. Mijn wintergastjes laten zich weer zien. De mussen en de koolmeesjes komen al weer dagelijks op mijn voerplankje kijken. De Punkies laten zich ook weer zien! Tot mijn blijdschap! Ze vinden nog genoeg voedsel, ze hebben de voerplank nog niet bezocht maar zijn wel weer in de buurt. Ik verheug me al weer op de drukte voor mijn raam. Gezellig!