Sperwer
Toen op deze regenachtige november de zon even doorbrak werd de stilte verdreven met het gezang van een heleboel verschillende vogeltjes. Dat het zo gaat is de normaalste zaak van de wereld en daardoor merk je het pas op als het er niet is. Ineens was er geen vogel meer te zien of te horen, het was stiller dan stil. Inmiddels weet ik dat ik op zo’n moment moet gaan opletten, vogels zijn er altijd en als ze er niet zijn dan is dat niet voor niets. Zelfs de luidruchtige en vervelende kleinkinderblagen van mijn meer dan sjagerijnige buurvrouw krijgen de vogels hier niet klein.
En daar was hij weer, de sperwer! Gracieus kwam hij voorbij zweven en landde met in een boom met uitkijk op mijn voerplank, zijn voerplank…. Want ook de sperwers hebben profijt van mijn gevoeder, ook zij moeten de winter door. Nog steeds vind ik ze geweldig zolang ze maar niet voor mijn ogen hun prooi slaan. Ik hoef niet te weten wie ze eten!
Tags: Accipiter nisus, Sperwer
Ik heb hem een keer in de tuin gehad, ging zo snel, dat ik hem niet heb kunnen vastleggen op een foto.
Ze zijn natuurlijk prachtig , het zijn rovers, zie het ook liever niet, maar goed ze moeten ook eten natuurlijk.
De eerste foto is heel mooi.
Groetjes.