Aan het einde van de lente had Flipje met zijn mooie rode kuif een vriendinnetje. Ze bezochten de voerplank intensief en het werd steeds spannender, ik keek iedere dag reikhalzend uit naar jonge spechtjes. Helaas, op een kwade dag zat het vrouwtje op de plank met bebloedde kop, ze zag er erg slecht uit. Vanaf dat moment hebben we geen specht meer gezien, tot deze week….. Het mannetje is er weer! En ik ben er van overtuigd dat het het zelfde mannetje betreft, de zelfverzekerdheid waarmee hij komt eten terwijl ik hier zit, geluid maak en beweeg.
In het midden van de week was het wel even spannend, we hebben een nieuwe voerplank gemaakt! Het vorige plankje was experimenteel en in een opwelling in elkaar gezet. Twee haakjes, stukje hardboard en daarop een plastic bakje. Soms waaide de plank weg, soms stortte hij naar beneden onder het hakkende geweld van een clubje spreeuwen, tijd voor een nieuwe en verbeterde versie (met dank aan manlief). De nieuwe voerplank is meer een voedertafel, alleen niet op een stok maar hangend onder mijn raam. Voor de vogels was dat even wennen. Met veel argwaan werd het nieuwe ding uiterst kritisch bekeken. Flipje heeft een paar dagen vanuit de boom toegekeken, waarschijnlijk smachtend naar de pindacake die er lag. Gisteren kwam hij al voorzichtig dichterbij, vandaag is hij weer komen eten en dat leverde bovenstaande prachtige foto op!
Posted 10 months, 1 week ago at 16:01. Add a comment
Het gevederde bezoek aan mijn tuin neemt weer toe naar mate de lente dichterbij komt. Het is best broeierig rond mijn voerplank. Veren worden gepoetst, het gezang neemt toe, de nachten worden weer wat minder koud, de dagen langer,……….. De lente is nabij!
Het valt mij op dat de vogels juist nu gretiger eten. In eerste instantie bevreemde mij dat. Hoewel ik mij voorgenomen heb dit jaar alle seizoenen te voeren, leefde toch dat oude idee “Help de vogels de winter door!” onbewust nog sterk voort in mijn gedachtengang. Natuurlijk kunnen de vogels onze hulp in de winter goed gebruiken, het is echt meer dan nodig! Maar ook de lente is voor hun een zware tijd. Wij mensen verwachten immers in mei van iedere vogel een ei! Maar voordat de omstandigheden goed zijn om eieren te leggen en kleine kuikentjes groot te brengen, moet er nog heel wat gebeuren. En dat moeten de vogels zelf doen, wij wachten ondertussen ongeduldig op het moment van uitvliegen. Sommige vogels moeten een geschikte partner vinden, er moet gebaltst worden, warme en veilige nestjes moeten er komen op geschikte plekjes, eieren moeten worden gelegd en uitgebroed en het nest moet gedurende die tijd worden bewaakt. Als de vogels zover zijn gekomen dat hun nestje gevuld is met hongerige snaveltjes, dan moet er verzorgd en gevoed worden. Tussendoor moeten de ouder-vogels natuurlijk zelf ook eten. En dat in een omgeving waar steeds minder groen is met als gevolg dat voedsel schaars is.
Wat moet het dan prettig zijn als mensen de voederplanken ook na de winter blijven vullen?! De vogels onthouden het wel. Zo ook Flipje, de Grote Bonte Specht, dankbaar heeft hij van wat pinda’s genoten.
Posted 1 year, 5 months ago at 01:08. 1 comment
Gewoon een vrijdagmiddag, 16.00 om precies te zijn, en ik ben nog aan het werk. Nog even snel een offerte klaarmaken zodat deze maandag meteen op het bureau van de klant ligt. Plots wordt mijn aandacht getrokken door het geluid van een vogel die met flink geweld een doppinda aan het openmaken is. Nu kan een roodborstje je al versteld doen staan als het op de sport van het “doppinda-hakken” aankomt, want als je niet ziet wat er gebeurd dan ga je er op zijn minst vanuit dat er een horde zeer hongerige spechten bezig is.
Ik zit aan mijn bureau en ben acuut gestopt met typen, ik houd mij volledig stil en draai heel voorzichtig mijn ogen opzij. En ik kijk een beetje naar beneden om direct oogcontact te vermijden. (Dat laatste klinkt misschien gek, maar het wordt wel gewaardeerd!) Ik zie iets roods, fel rood. Het doet mijn hart sneller kloppen, want op nog geen halve meter afstand zit een grote bonte specht een pinda te verorberen. Dan ziet hij mij voor het eerst, verstijft voor een seconde, vliegt vervolgens snel weg en gaat zitten in de zilverberk tegenover mijn raam. Ik zie hem, hij ziet mij. Hij blijft mij taxerend bekijken, ik pak mijn camera en maak een paar prachtige foto’s. De mooiste, denk ik op dat moment.
Flipje, ik heb hem genoemt naar een lieve vriendin, besluit tot het uitvoeren van een afleidingsmanouvre. Tot mijn grote plezier gaat hij niet ver weg maar laat hij mij van boom tot boom de goede verstopplekjes zien. Met zijn scherpe nageltjes klautert hij tussen takken door, regelmatig stopt hij even om waakzaam om zich heen te kijken terwijl hij op zijn staart tegen de stam van de boom rust. Zijn felrode veertjes helpen hem niet erg, mijn telelens helpt mij wel! Terwijl ik hem volg probeer ik alle plekjes die hij aandoet te onthouden.
Dan heeft hij toch echt trek in nog een pinda, en bovendien besluit hij dat als ik hem mag bespieden, hij mij ook! Ik houd mijn adem in, stel scherp en wacht het goede moment af. Want ik weet dat ondanks het dubbel glas hij de sluiter van mijn camera toch zal horen. Het lijkt wel een minuut, maar al snel maak ik drie prachtige foto’s. Geen strakke platen, maar sprekende beelden van een bijzonder moment! Ik hoop dat de pinda’s hem goed gesmaakt hebben.
Flipje is fantastisch, een nieuwsgierige Grote Bonte Specht! Vanaf die dag zorg ik dat er altijd verse pinda’s staan. Je weet maar nooit!
Posted 1 year, 6 months ago at 23:34. 1 comment
